Proteomik analizlerde iki ayrı tablo kullanılmasının temel nedeni, protein düzeyindeki sayısal ölçümler ile bu ölçümlerin hangi deneysel koşullarda elde edildiğine dair bilgilerin farklı veri türleri olmasıdır. Protein veri tablosu, her satırı bir proteini temsil eden ve protein bolluklarını içeren yoğun, sayısal bir matristir. Ancak bu ölçümler tek başına yorumlanamaz; çünkü bir protein bolluğunun anlamı, hangi örneğe ait olduğu, kontrol mü deney mi olduğu, kaçıncı tekrar olduğu ve aynı koşullarda mı ölçüldüğü bilgileri olmadan değerlendirilemez. Bu tür örnek bilgileri doğrudan protein tablosuna eklenmeye çalışıldığında, aynı bilgiler çok sayıda sütunda tekrar eder, tablo gereksiz şekilde genişler ve manuel hata yapma riski artar.

The main reason for using two separate tables in proteomic analyzes is that numerical measurements at the protein level and information about the experimental conditions under which these measurements were obtained are different data types. A protein data table is a dense, numerical matrix containing protein abundances, with each row representing a protein. However, these measurements cannot be interpreted alone; Because the meaning of a protein abundance cannot be evaluated without information about which sample it belongs to, whether it is control or experimental, how many replicates it is, and whether it is measured under the same conditions. When trying to add such sample information directly to the protein table, the same information is repeated in many columns, the table expands unnecessarily and the risk of manual errors increases.