Hayatta insan bazen gerçekten şanssız olabilir. Mesela tam evden çıkarsın, otobüsü kaçırırsın. Çok çalıştığın bir gün elektrik gider, bilgisayar kapanır, dosyan silinir. Ya da önemli bir işin vardır, tam o gün her şey ters gider. Bunlara üzülürüz ama bir süre sonra geçer. Çünkü bunların çoğu bizim kontrolümüzde değildir. Dışarıdan gelir ve “bugün de böyle bir günmüş” deyip yolumuza devam ederiz. Elbette moral bozar ama insan bir şekilde kabullenebilir. Bence asıl zor olan, kendi yaptığımız hatalarla baş etmek. Çünkü şanssızlıkta suçlayacak bir şey buluruz; zamanı, koşulları, başka insanları ya da sadece kötü bir günü… Ama hata yaptığımızda doğrudan kendimize döneriz. “Bunu neden böyle yaptım?”, “Biraz daha dikkat etseydim olmazdı,” diye düşünmeye başlarız. İşte insanı en çok yoran da bu oluyor. Ben bunu en çok okul hayatında hissediyorum. Bazen sınava çalışırken konuyu bildiğim halde basit bir şeyi yanlış okuyorum ya da aceleden soruyu eksik çözüyorum. Sonra sonuç kötü gelince insan sadece aldığı nota üzülmüyor. Asıl can sıkan şey, “Aslında yapabilirdim” düşüncesi oluyor. Çünkü ortada tamamen dışarıdan gelen bir şanssızlık yok; insan kendi hatasını görüyor. Bu da ister istemez içini daha çok kemiriyor. Günlük hayatta da böyle. Bazen bir mesajı ya da e-postayı düşünmeden gönderiyoruz, sonra dönüp tekrar okuyunca keşke biraz daha dikkatli olsaydım diyoruz. Belki olay çok büyük değildir, belki karşı taraf bile önemsememiştir ama insan kendi içinde büyütür. Şanssızlık bir süre sonra unutulur, fakat pişmanlık daha uzun sürer. Çünkü insan aynı anı kafasında tekrar tekrar yaşatır. Yine de bence hatalar sadece insanı üzmek için yok. Kulağa klişe geliyor ama gerçekten bir şey öğretirler. Şanssızlık bazen sadece can sıkar ve geçer. Hata ise insanı düşündürür. Nerede yanlış yaptığını görürsen, bir dahaki sefere daha dikkatli olursun. Bu yüzden önemli olan hata yapmamak değil, aynı hatanın içinde uzun süre kaybolmamaktır. Sonuç olarak, şanssızlığa katlanmak daha kolaydır; çünkü insan onun rastlantı olduğunu bilir. Ama kendi hatalarımıza hayıflanmak daha ağır gelir; çünkü insan kendinden kaçamaz. Yine de sanırım büyümek biraz da buradan geçiyor: Hatalara takılıp kalmadan, onlardan bir şey öğrenip devam edebilmek. Çünkü hayat bazen şansla, bazen de bizim yanlışlarımızla zorlaşır; ama ikisinden de bir şekilde çıkmayı öğrenmek gerekir.

Sometimes people can be really unlucky in life. For example, you just leave the house and miss the bus. One day when you are working hard, the electricity goes out, the computer shuts down, and your file is deleted. Or you have an important job to do, and everything goes wrong that day. We feel sad about these, but they will pass after a while. Because most of these are not under our control. We come from outside and say "today is such a day" and continue on our way. Of course it's demoralizing, but one can somehow accept it. I think the hardest thing is to deal with the mistakes we make. Because in misfortune we find something to blame; time, circumstances, other people or just a bad day... But when we make mistakes, we turn directly to ourselves. We start to think, "Why did I do this?", "If I had been a little more careful, it wouldn't have happened." This is what tires people the most. I feel this most in school life.Sometimes, while studying for the exam, even though I know the subject, I misread a simple thing or in my haste, I complete the question incompletely. Then, when the result is bad, one is not only upset about the grade they received. The thing that really bothers is the thought, “Actually, I could do it.” Because there is no misfortune that comes entirely from outside; man sees his own mistake. This inevitably gnaws at him even more. It's the same in daily life. Sometimes we send a message or email without thinking, and then when we look back and re-read it, we wish we had been a little more careful. Maybe the incident is not a big deal, maybe even the other party didn't care, but people make it big within themselves. Misfortune is forgotten after a while, but regret lasts longer. Because people relive the same moment over and over again in their minds. However, I think mistakes are not just there to upset people. It sounds cliché, but they really teach something. Sometimes bad luck just bothers and passes. Mistakes make people think.If you see where you went wrong, you'll be more careful next time. Therefore, the important thing is not to make mistakes, but not to get lost in the same mistake for a long time. As a result, it is easier to endure bad luck; because one knows it is a coincidence. But it is harder to regret our own mistakes; because a person cannot escape from himself. Still, I think this is where growing up comes from: Being able to learn from mistakes and move on, without getting stuck in them. Because life sometimes becomes difficult with luck and sometimes with our mistakes; But it is necessary to learn to get out of both somehow.