Farklı ekolojik koşullara uyum sağlayan popülasyonlar zamanla birbirinden ayrışır. Bu ayrışma, popülasyonlar arasındaki gen akışını azaltarak bireylerin birbiriyle üreyemez hale gelmesine neden olur. Bu durum reproductive isolationa yol açar. Üreme izolasyonu tamamlandığında ise başlangıçtaki tek popülasyon, genetik olarak tamamen farklı yeni türlere dönüşür. Bu süreç ekolojik türleşme olarak adlandırılır. Karasal örnekler bu mekanizmayı açıkça gösterir. Ancak bu sürecin en hızlı ve belirgin şekilde gözlemlendiği sistemler kapalı sucul ekosistemlerdir çünkü bu kapalı su ortamları gen akışını sınırlar ve derinlik ile taban yapısına bağlı mikrohabitat farklılıkları üzerinden disruptive seçilimi tetikleyerek popülasyonların kısa sürede farklı nişlere yerleşmesini sağlar. Bu nedenle genetik analizler için daha uygun modeller oluştururlar.

Populations that adapt to different ecological conditions diverge from each other over time. This separation reduces gene flow between populations, causing individuals to become unable to reproduce with each other. This situation leads to reproductive isolation. When reproductive isolation is completed, the initial single population turns into new, genetically completely different species. This process is called ecological speciation. Terrestrial examples clearly demonstrate this mechanism. However, the systems where this process is most rapidly and clearly observed are closed aquatic ecosystems because these closed aquatic environments limit gene flow and trigger disruptive selection through microhabitat differences depending on depth and bottom structure, allowing populations to settle in different niches in a short time. Therefore, they create more suitable models for genetic analysis.